Η επιστροφή μου μετά τον τραυματισμό
Πριν τον τραυματισμό
Πριν τον τραυματισμό βρισκόμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Είχα κάνει πολλά όνειρα για τη χρονιά που ερχόταν και ανυπομονούσα να αγωνιστώ. Δυστυχώς, όμως, ο τραυματισμός στο γόνατο ήταν κάτι που με ταλαιπωρούσε ήδη για αρκετό καιρό και κάποια στιγμή έπρεπε να πάρω την απόφαση να κάνω την επέμβαση.
Το γόνατό μου είχε μια αστάθεια λόγω παλιότερων τραυματισμών, μεταξύ των οποίων και η ρήξη χιαστού που είχα πριν από περίπου έξι χρόνια. Μετά το Lavaredo, όπου είχα κάνει την καλύτερη επίδοσή μου μέχρι τότε στα 50 km, άρχισε να με ενοχλεί περισσότερο, κυρίως μετά από long runs.
Όταν τελικά ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει να κάνω χειρουργείο και ότι θα έπρεπε να μείνω περίπου έξι μήνες μακριά από το τρέξιμο στο βουνό, ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο να το συνειδητοποιήσω.
Είχα πολλά όνειρα για τη χρονιά και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.
Άρχισα να σκέφτομαι πολλά πράγματα. Θα μπορέσω να ξαναφτάσω εκεί που ήμουν; Θα μπορώ να τρέχω ξανά χωρίς πόνο; Θα μπορέσω να αγωνιστώ στο ίδιο επίπεδο;
Η επέμβαση περιλάμβανε μεταμόσχευση χόνδρου και εξωαρθρική υποστήριξη. Ήξερα ότι μπροστά μου είχα έναν αρκετά μεγάλο δρόμο.
Οι πρώτες εβδομάδες
Οι πρώτες εβδομάδες ήταν οι πιο δύσκολες ψυχολογικά. Ήμουν συνεχώς στο κρεβάτι και ξαφνικά δεν μπορούσα να κάνω αυτό που είχα συνηθίσει να κάνω κάθε μέρα: να προπονούμαι.
Ήταν ακόμα πιο δύσκολο επειδή ήταν η πρώτη μου χρονιά συνεργασίας με την Adidas. Παρ’ όλα αυτά, είχα μια πολύ καλή ομάδα γύρω μου. Ο προπονητής μου, ο ψυχολόγος της Adidas και όλοι οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μου με βοήθησαν πολύ.
Το πιο σημαντικό ήταν ότι δεν ένιωσα ποτέ πίεση από κανέναν. Αυτό έκανε την αποκατάσταση πολύ πιο εύκολη.
Να βρω ξανά έναν στόχο
Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι έπρεπε να βρω κάτι που μπορούσα να κάνω και να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος σε αυτό.
Μόλις πέντε μέρες μετά το χειρουργείο ξεκίνησα εργόμετρο χεριών. Έκανα τουλάχιστον μία ώρα κάθε μέρα. Μπορεί να μην είχε καμία σχέση με το τρέξιμο που έκανα πριν, αλλά μου έδινε έναν στόχο και κυρίως μου έδινε δύναμη να συνεχίσω.
Στον πρώτο μήνα ξεκίνησα κολύμπι.
Εκεί έβαλα έναν καινούργιο στόχο: αφού μπορούσα να κολυμπήσω, ήθελα να γίνω καλύτερος στο κολύμπι.
Αυτό για μένα ήταν πολύ σημαντικό.
Αντί να σκέφτομαι συνέχεια τι δεν μπορούσα να κάνω, είχα κάτι στο οποίο μπορούσα να βελτιωθώ.
Μετά ξεκίνησα δύναμη με BFR και περίπου στους δύο μήνες μπήκε και το ποδήλατο. Εκεί άρχισα να νιώθω ακόμα περισσότερο ότι επιστρέφω στον αθλητισμό.
Μπορούσα να κάνω πολλές ώρες προπόνησης, να δουλέψω εντάσεις και να βελτιώσω σημαντικά τη φυσική μου κατάσταση. Ήταν κάτι πολύ πιο κοντά σε αυτό που γνώριζα και αγαπούσα.
Βήμα-βήμα ένιωθα ότι πλησιάζω ξανά στο τρέξιμο.
Μικροί στόχοι
Σε όλη την αποκατάσταση προσπάθησα να μη σκέφτομαι μόνο τον τελικό στόχο.
Έβαζα μικρούς στόχους.
Πρώτα ήταν το κολύμπι. Μετά η δύναμη. Μετά το ποδήλατο. Και τελικά το τρέξιμο.
Θυμάμαι ότι περίπου στον δεύτερο μήνα, όταν είχα αρχίσει να κολυμπάω πολύ καλά για τα δικά μου δεδομένα, ένιωσα ξανά πραγματικά αθλητής.
Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για την ψυχολογία μου.
Νομίζω ότι σε έναν elite αθλητή ο τραυματισμός δεν σταματάει μόνο την προπόνηση. Για ένα διάστημα σου παίρνει και ένα κομμάτι από την καθημερινότητα και την ταυτότητά σου.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να έχεις συνεχώς έναν μικρό στόχο μπροστά σου.
Το πρώτο μου τρέξιμο
Στους 4,5 μήνες ήρθε η στιγμή που περίμενα περισσότερο από όλες.
Το πρώτο τρέξιμο.
Ήταν μόλις ένα λεπτό.
Ένα λεπτό τρέξιμο μετά από τόσους μήνες.
Και όμως, ένιωθα ότι πετάω στα σύννεφα.
Ένιωθα ελευθερία και χαρά. Ήταν ένα συναίσθημα που είχα ξεχάσει πόσο έντονο μπορεί να είναι.
Για κάποιον μπορεί να φαίνεται απίστευτο να χαίρεσαι τόσο πολύ για ένα λεπτό τρέξιμο. Για μένα όμως εκείνη τη στιγμή ήταν κάτι τεράστιο.
Το θετικό ήταν ότι δεν ξεκινούσα από το μηδέν. Είχα χτίσει μια πολύ καλή φυσική κατάσταση τους προηγούμενους μήνες μέσα από το κολύμπι, τη δύναμη και κυρίως το ποδήλατο.
Τώρα συνεχίζω με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισα όλη την αποκατάσταση: μικρά και σταθερά βήματα.
Έχω ακόμα δύο σημαντικά βήματα μπροστά μου. Τα long runs και τις καταβάσεις.
Αυτά είναι για μένα τα δύο τελευταία μεγάλα checkpoints. Αν μπορέσω να τα βάλω ξανά στην προπόνησή μου χωρίς πρόβλημα, τότε πιστεύω ότι θα έχω αφήσει πίσω μου και τον μεγαλύτερο φόβο.
Τι μου έμαθε ο τραυματισμός
Πριν τον τραυματισμό πίστευα ότι η αποκατάσταση είναι κυρίως θέμα σωματικής δουλειάς.
Τώρα ξέρω ότι δεν είναι μόνο αυτό.
Είναι και θέμα ψυχολογικής διαχείρισης.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας αθλητής είναι να βιαστεί να επιστρέψει. Όσο και αν θέλεις να ξανατρέξεις, πρέπει να σεβαστείς το σώμα σου και να του δώσεις τον χρόνο που χρειάζεται.
Το έχω μάθει αυτό και μέσα από τα τόσα χρόνια που είμαι αθλητής. Η βελτίωση δεν έρχεται σε μία μέρα. Έρχεται μέσα από μικρά βήματα και πολλή υπομονή.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην αποκατάσταση.
Πλέον βλέπω την αποκατάσταση σαν μια διαφορετική μορφή προπόνησης.
Αν την αντιμετωπίσεις έξυπνα και μεθοδικά, μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια περίοδος αναμονής. Μπορεί να γίνει μια περίοδος που θα σε κάνει καλύτερο και πιο δυνατό.
Κοιτάζοντας μπροστά
Τώρα που έχω μπει στον έκτο μήνα και έχω ξεκινήσει ξανά να τρέχω, είμαι πολύ πιο αισιόδοξος.
Ξέρω ότι έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου, αλλά πλέον βλέπω ξανά τον στόχο.
Έχω επίσης μάθει να σέβομαι περισσότερο το σώμα μου. Να το ακούω και να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο.
Αν μπορούσα να πω κάτι σε έναν αθλητή που βρίσκεται τώρα στην αρχή μιας δύσκολης αποκατάστασης, θα του έλεγα να μην απελπίζεται.
Να δει την αποκατάσταση σαν προπόνηση.
Να βάζει μικρούς στόχους και να χαίρεται κάθε μικρή βελτίωση.
Γιατί όταν σταματάς να σκέφτεσαι μόνο πόσο μακριά βρίσκεσαι από τον τελικό στόχο και αρχίζεις να εκτιμάς κάθε μικρό βήμα, όλα φαίνονται διαφορετικά.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε έναν αγώνα ultra.
Αν σε έναν αγώνα 170 km, από την αρχή σκέφτεσαι ότι έχεις ακόμα 170 km να τρέξεις, είναι πολύ εύκολο να απογοητευτείς. Αν όμως σκέφτεσαι μόνο τον επόμενο σταθμό, που μπορεί να βρίσκεται 10 km μακριά, ξαφνικά ο στόχος γίνεται πολύ πιο κοντινός και διαχειρίσιμος.
Και όταν φτάσεις εκεί, βάζεις τον επόμενο.
Κάπως έτσι αντιμετώπισα και την αποκατάστασή μου.
Δεν σκεφτόμουν τους έξι μήνες που είχα μπροστά μου. Σκεφτόμουν το επόμενο βήμα. Πρώτα το εργόμετρο, μετά το κολύμπι, μετά τη δύναμη, το ποδήλατο και τελικά το πρώτο λεπτό τρεξίματος.
Και τελικά, όπως και σε έναν ultra αγώνα, δεν χρειάζεται να βλέπεις όλη τη διαδρομή από την αρχή.
Χρειάζεται απλώς να φτάσεις στον επόμενο σταθμό.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Running Stories (υπογραφή: Nikos Savvakis).