Κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις μερικά βήματα πίσω
Κάποιες φορές το να πας κάποια βήματα πίσω είναι μέσα στο παιχνίδι του αθλητισμού.
Πριν από έναν μήνα υποβλήθηκα σε επέμβαση στο γόνατο. Δεν ήταν μια απόφαση που πήρα από τη μία μέρα στην άλλη. Ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδρομής 2-3 χρόνων γεμάτων μικρούς και μεγάλους τραυματισμούς, με τους τελευταίους 9 μήνες να είναι οι πιο δύσκολοι.
Για αρκετό καιρό προσπαθούσα να συνεχίσω να προπονούμαι και να αγωνίζομαι διαχειριζόμενος τα προβλήματα που εμφανίζονταν. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Αν ήθελα να επιστρέψω πραγματικά υγιής και να μπορώ να δώσω το 100% του εαυτού μου, έπρεπε να βρω την αιτία.
Μετά από επαναληπτική μαγνητική και αρκετές συζητήσεις με γιατρούς και φυσικοθεραπευτές, καταλήξαμε ότι το πρόβλημα ξεκινούσε αρκετά χρόνια πριν. Πριν από έξι χρόνια είχα υποβληθεί σε επέμβαση χιαστού και πριν από 8 χρόνια σε επέμβαση συντριπτικού κατάγματος κνήμης-περόνης και, όπως συμβαίνει αρκετά συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, είχε δημιουργηθεί μια στροφική αστάθεια στο γόνατο λόγω του χιαστού. Με τα χρόνια αυτή η αστάθεια οδήγησε και σε επιπλέον φθορές.
Μαζί με τον γιατρό μου, τον Νίκο Κουκούλια, αποφασίσαμε ότι είχε έρθει η στιγμή να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα οριστικά με τεχνική LET και αποκατάσταση των φθορών που είχαν δημιουργηθεί.
Η μέρα που πήρα την τελική απόφαση ήταν αρκετά συναισθηματική. Όχι γιατί φοβόμουν το χειρουργείο. Αντίθετα, φόβος δεν υπήρχε ιδιαίτερα. Υπήρχε περισσότερο ανακούφιση. Ανακούφιση γιατί ένιωθα ότι επιτέλους έκανα κάτι που θα μου επέτρεπε να επιστρέψω καλύτερος και υγιής.
Θυμάμαι πολύ έντονα τις τελευταίες μου προπονήσεις πριν το χειρουργείο. Σαν να ήθελα να τις ζήσω λίγο περισσότερο. Δύο μέρες πριν έκανα 5,5 ώρες ποδήλατο και την προηγούμενη μέρα 6 × 15 λεπτά στο FTP. Ήξερα ότι για ένα διάστημα δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα από αυτά και αυτό με έκανε να νιώθω μια ιδιαίτερη στεναχώρια.
Ταυτόχρονα όμως ήξερα ότι ήταν η σωστή απόφαση.
Το πιο δύσκολο κομμάτι αυτού του μήνα δεν ήταν τόσο το σωματικό όσο το ψυχολογικό.
Για έναν αθλητή, η καθημερινή προπόνηση είναι μέρος της ζωής του. Ξαφνικά βρέθηκα να μην μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ περισσότερο. Να βλέπω συναθλητές μου να προπονούνται, να αγωνίζονται και να κυνηγούν τους στόχους τους, ενώ εγώ έπρεπε να επικεντρωθώ αποκλειστικά στην αποκατάσταση.
Σε αυτό το κομμάτι με βοήθησε πολύ ο Kai Engbert. Μέσα από τις συζητήσεις μας κατάφερα να διαχειριστώ αυτή τη μετάβαση πολύ πιο ομαλά από όσο περίμενα. Δεν σημαίνει ότι ήταν εύκολο. Απλά έμαθα να βλέπω αυτή την περίοδο ως μέρος της πορείας μου και όχι ως κάτι που με κρατά πίσω.
Η πρώτη εβδομάδα
Η πρώτη εβδομάδα μετά την επέμβαση ήταν ίσως η πιο δύσκολη.
Είχα νάρθηκα μέχρι το ισχίο και δεν μπορούσα να κινήσω το πόδι μου σχεδόν καθόλου. Οι περισσότερες ώρες της ημέρας περνούσαν ξαπλωμένος. Για κάποιον που έχει συνηθίσει να βρίσκεται καθημερινά στο βουνό, αυτό ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.
Προσπάθησα όμως να αξιοποιήσω αυτόν τον χρόνο διαφορετικά.
Άρχισα να διαβάζω περισσότερα για την αθλητική επιστήμη, τη φυσιολογία, την προπονητική και τη διατροφή. Πέρασα περισσότερο χρόνο με τους αθλητές της Paradeisopoulos Coaching και αυτό μου έδωσε πραγματικά μεγάλη δύναμη. Ένιωθα ότι, παρόλο που εγώ δεν μπορούσα να προπονηθώ, συνέχιζα να συμβάλλω στη δική τους πορεία.
Μετά την πρώτη εβδομάδα άρχισαν σταδιακά να μπαίνουν και κάποιες δραστηριότητες στην καθημερινότητά μου. Ασκήσεις για το πάνω μέρος του σώματος, χειροεργόμετρο, αργότερα ποδήλατο με ένα πόδι και στο τέλος του πρώτου μήνα κολύμπι.
Το κολύμπι ήταν κάτι που περίμενα πολύ. Έχοντας ήδη εμπειρία από το άθλημα, ήξερα ότι θα μπορούσα να επιστρέψω σχετικά εύκολα μέσα στο νερό και να νιώσω ξανά το σώμα μου να δουλεύει.
Ο στόχος όλων αυτών δεν ήταν η επίδοση. Ήταν να διατηρώ το σώμα ενεργό χωρίς να επιβαρύνω το γόνατο και παράλληλα να νιώθω καλά ψυχολογικά.
Οι άνθρωποι δίπλα μου
Σε αυτή τη διαδρομή υπήρξαν αρκετοί άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μου και θέλω να τους ευχαριστήσω.
Πρώτα απ’ όλα την οικογένειά μου. Σε τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι να έχεις ανθρώπους δίπλα σου καθημερινά.
Τον προπονητή μου, Addison Smith, που από την πρώτη στιγμή ήταν στο πλευρό μου και φρόντισε να υπάρχει επικοινωνία με όλη την ομάδα υποστήριξης.
Τον Kai Engbert για τη βοήθειά του στο ψυχολογικό κομμάτι και τη Meredith Terranova για τη διατροφική υποστήριξη.
Τον φυσικοθεραπευτή μου, Βασίλη Γεωργούλα, με τον οποίο έχουμε ακόμη αρκετή δουλειά μπροστά μας, καθώς η αποκατάσταση τώρα ουσιαστικά ξεκινά.
Και φυσικά τον Νίκο Κουκούλια για την εξαιρετική δουλειά που έκανε στην επέμβαση.
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όλη την ομάδα της adidas Terrex. Παρότι είναι η πρώτη μου χρονιά στην ομάδα, ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι με στήριξαν πραγματικά. Και αυτό λέει πολλά για τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από αυτήν.
Τον τελευταίο μήνα έχω επίσης περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με πράγματα που συχνά μένουν πίσω μέσα στην καθημερινότητα ενός αθλητή. Διαβάζω βιβλία και έρευνες γύρω από την προπονητική, τη διατροφή και την ψυχολογία, ενώ συνεχίζω να δουλεύω καθημερινά με τους αθλητές της Paradeisopoulos Coaching.
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κρατήσει κάποιος από αυτό το κείμενο, είναι το εξής:
Όταν περνάς μια δύσκολη περίοδο, προσπάθησε να βρεις κάτι που σε κάνει χαρούμενο. Κάτι που σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί με διάθεση, ακόμη κι αν προσωρινά δεν μπορείς να κάνεις το άθλημα που αγαπάς.
Για μένα αυτό ήταν η μάθηση, οι άνθρωποί μου, οι αθλητές μου και η διαδικασία της αποκατάστασης.
Ένας μήνας έχει περάσει. Υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος μπροστά μου, αλλά νιώθω ότι βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση.
Αυτό ήταν μόνο το πρώτο κεφάλαιο.
Τα λέμε σύντομα στο επόμενο update, όπου θα μοιραστώ μαζί σας το επόμενο κομμάτι της αποκατάστασής μου.